حال شاید بتوانیم گوشه ای از پاسخ سوالی که در مصاحبه ای با خدا مطرح شد را بدهیم.
سوال این بود که چرا اگر نماز انسان رد بشود همه اعمال انسان رد می شود. چرا قبولی و عدم قبولی اعمال متصل به نماز است؟
تمثیلی را در همین دنیای مادی خودمان می اوریم.
فردی سالهای متمادی به مطالعه کشف و بررسی می پردازد اما در محیط درس و مدرسه و دانشگاه به دور باشد. او هر چه قدر هم که در کار خور موفق باشد مدرک تحصیلی او شرط پذیرش مطالعات و اکتشافات او می باشد. مدرک تحصیلی او شرط کافی نیست اما لازم است. در صورتی که مدرکی نداشته باشد حرف او به سختی و بعد از مدتها شاید مورد قبول واقع شود.
رابطه نماز و اعمال هم چنین است.
همه درسهای اموزشی در نماز را رعایت کن ولی نماز را نخوان و به ان اهمیتی نده
از تو پرسیده می شود که نیکی کردی، احسان کردی، حسنات را انجام دادی، از حرام دوری گزیدی، مستحبات را انجام دادی، همه و همه اعمال خیر و نیک را انجام دادی اما
برای چه کسی انجام دادی؟
انسان می گوید: خدایا برای تو
خدا: برای من؟ کجا گفتم انجام بده و انجام دادنش را از کجا اموختی.
قبول است برای من انجام دادی ولی من باید جایی گفته باشم… کجا گفتم کجا امر کردم که تو تبعیت از امر من کردی؟
اکنون تارک الصلوه به نظر شما چه جوابی می دهد او که ترک نماز کرده و نیکیها کرده است چه جوابی در برابر این سوال دارد؟
اما نمازگزار می گوید: خدایا در نمازت امر کردی تبعیت از امرت نمدم.
بگذریم جواب مفصل را در نوشته های بعدی بررسی می کنیم.