اندیشه جوان

هاشم انتظاری که به اتفاق احمد چلداوی و مسعود ماهوتچی دست به جسارت بزرگی زده بودند و توانسته بودند از اردوگاه 18 بعقوبه فرار کنند در حالیکه بیش از شاید 20 کیلومتر با مرز ایران فاصله نداشتند که متاسفانه با بدشانسی در آخرین لحظه دوباره دستگیر شده بودند و بعد به سالها زندان در عراق مجکوم شده بودند و هنوز هم عراقیها نمی توانستند این جسارت این شیران ایران را تحمل کنند و در هر فرصتی آنها را شکنجه می دادند در باره زمان بسیار غم انگیزی که تمام بچه ها ی اردوگاه را آزاد کردند و این سه آزاده سر بلند و جسور را به جهت شکنجه روحی و روانی و حتی جسمی به تنهایی در قسمت ملحق اردوگاه یازده تکریت نگه داشتند با بیانی که مختص به خود اوست می گوید:

زمانی که بچه ها یکی یکی سوار اتوبوس شدند و از اردوگاه بیرون رفتندبه ناگاه بهت و سکوت عجیبی بر اردوگاه حاکم شد ،گویی روح اردوگاه رفته است ،تمام بچه هایی که در این چند سال با هم اسارت را تحمل کرده بودیم و به هم روحیه می دادیم ناگهان غیبشان زده بود و هیچکس در اردوگاه نبود به جز ما سه نفر و عراقیها......

قصه آن مفصل است انشالله در بخش دیگری از زبان آقای انتظاری بقیه داستان آن روز رعب برانگیز را بیان خواهیم کرد و لی ایشان فعلا به این نکته اشاره کردند که من (انتظاری)از احمد چلداوی خواهش کردم که یک تفال به قران بزند.خوب قرآن هم از بچه ها پیش ما جا مانده بود و نبرده بودند ،احمد آقا تفال زد در نگاهش برقی جستن کرد و گفت ،این آیه شریفه آمده است:

هُوَ الَّذِي أَنزَلَ السَّكِينَةَ فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لِيَزْدَادُوا إِيمَانًا مَّعَ إِيمَانِهِمْ وَلِلَّهِ جُنُودُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَكَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا ...... اوست آن كس كه در دلهاى مؤمنان آرامش را فرو فرستاد تا ايمانى بر ايمان خود بيفزايند و سپاهيان آسمانها و زمين از آن خداست و خدا همواره داناى سنجيده‏كار است ( سوره مبارکه الفتح آیه 4 ).

خدا میداند که بر اثر این آیه چه آرامش عمیقی به ما دست داد و ما توانستیم خلا وجود دوستان را بواسطه این آیه شریفه بر خود هموار سازیم.